Met steun van Stop Hunger naar waterzekerheid in Kenia

Met steun van Stop Hunger naar waterzekerheid in Kenia

Wie krijgt toegang tot water als er te weinig is voor iedereen? En wie mag daarover beslissen? IHE Delft Institute for Water Education is al jarenlang klant van Sodexo. Via Stichting Stop Hunger Nederland sponsorde Sodexo het onderzoek van Milka Akinyi, recent afgestudeerd aan IHE Delft, naar waterbeheer in het Kimana Wetland System in Kenia. Daar ontdekte ze hoe nauw water, voedselzekerheid en de positie van vrouwen met elkaar verweven zijn.

Wie krijgt toegang tot water

Wie krijgt toegang tot water?

In Kimana zijn lokale Masai-gemeenschappen, boeren, een groeiend stedelijk gebied, toerisme en wilde dieren allemaal afhankelijk van dezelfde schaarse waterbronnen. Grondbezit bepaalt er in belangrijke mate wie toegang heeft tot water en daarover mag meebeslissen. Omdat land vooral in handen is van mannen, staan vrouwen vaak achteraan bij de verdeling, terwijl juist zij veel werk in de landbouw verrichten.

 

Toch zag student Milka dat vrouwen niet afwachten. In het dorp Elerai schakelden zij over op agro-ecologische landbouw. Ze verbouwen traditionele groenten, gebruiken organische mest, bedekken de bodem met organisch materiaal en combineren gewassen. Zo hebben ze minder water nodig. Hun akkers noemen ze ‘kitchen gardens’: een keukentuin voor het gezin wordt makkelijker geaccepteerd dan commerciële teelt die concurreert om land en water.

Meer dan een landbouwmethode

Meer dan een landbouwmethode

Een jonge vrouw in het dorp verbouwt traditionele bladgroenten als managu en sukuma wiki. Daarmee voedt ze haar gezin en verdient ze ongeveer 5.000 Keniaanse shilling, circa 35 euro, per maand. Tomaten laat ze bewust links liggen: die vragen veel water en gaan vaak gepaard met chemische bestrijdingsmiddelen. Agro-ecologie gaat hier dus ook over gezondheid, inkomen en voedselzekerheid.

Stop Hunger helpt

Stop Hunger helpt

Met steun van Stop Hunger kon Milka in Kenia interviews en focusgroepen houden en het dagelijks watergebruik observeren. Ook werkte ze met een tolk en veldassistent. Dat was belangrijk, omdat veel gesprekken plaatsvonden in het Maa, de taal van de Masai. Zo ontdekte ze niet alleen wat mensen over water vertelden, maar ook hoe het in de praktijk werd verdeeld en gebruikt.

 

Milka ziet kansen voor een vervolg: verdere steun aan vrouwengroepen, betere toegang tot afzetmarkten en betere arbeidsomstandigheden in de tomatenteelt. Ook wil ze haar resultaten delen met de Masai-gemeenschap en bespreken met lokale organisaties en beleidsmakers.

 

Eén inzicht bleef haar in het bijzonder bij: de mensen die dagelijks bijdragen aan waterbeheer, landbouw en bestaanszekerheid, zijn lang niet altijd degenen die daarover mogen meebeslissen.

Ontdek meer